جهانی که من می شناسم

زماني انسان تصور مي كند در اين جهان مهمان است و یک وقتي خود را ميزبان جهان مي بيند . زمانی که خود را مهمان مي داني این نگاه يك نوع شيوه زندگي ، نگرش و ديدگاه را به ارمغان مي آورد و وقتي خود را ميزبان مي داني جور ديگری مي بيني و زندگي مي كني .

انسان وقتي خود را مهمان مي داند سعي مي كند مؤدب باشد و در عالم تصرفي نكند و صرفاً نظاره گر باشد. و درس بگيرد و عارف شود و وقتي خود را ميزبان مي داند تلاش براي تسخير و دخل و تصرف در عالم در دستور كار خود قرار مي دهد او به نظم حاكم بر هستي راضي نيست و مي كوشد . آنرا تغيير دهد و اين حس ميزباني است كه او را به تغيير وا مي دارد و تكنولوژي محصول اين نوع تفكر است و عرفان محصول تفكر پيشين .

نتيجه آنكه : ميزباني و احساس اينكه در هستي صاحب خانه ايم ، دخل و تصرف ، تغيير و حكم راني را به دنبال دارد و احساس مهماني ، تأديب ، راضي بودن، تماشاگري ، قناعت و بهره مندي از سفره اي كه براي ما گسترانده اند.

به نظر شما كدامين نگاه خوشبختي بشر را تضمين مي كند؟