جهانی که من می شناسم

 نظريه تكامل تدريجي  حيات با انديشه دائم الفضل بودن خداوند بيشتر سنخيت دارد.افعال الهي عين ذات اوست و پايدار و دائمي و مانند مديريت بشري نيست كه آناً تصميم به خلقتي بگيرد و خلق الساعه موجودي بيافريند . تا بوده خداوند خالق بوده، فياض بوده و خالقيت او و فياضت او چون عين ذات اوست و پايدار، هيچ آغاز و پاياني برايش متصور نيست و اين انديشه به لحاظ سياليت، امتداد و استمرار دائمي اش با انديشه خالقيت تدريجي ، تغيير تدريجي هستي و حيات كه دائماً يا در مسير صعودي تكامل است يا نزول آن سازگار تر است .